ไอ่ตอนจะมาเขียน ก็ดันล่ม แต่ทีไม่มีเรื่องจะเขียน ดันใช้ได้ซะงั้นอ่ะ -_-"

เห็นมันนานน๊านนานเหลือเกิน เหมือนไม่ได้อัพมาซัก 5 เดือนได้แล้วมั้ง คราวก่อนมาอัพแล้วสัญญาลมๆแล้งๆว่า เดี๋ยวๆๆจะว่างแล้ว แล้วมันก้อไม่ว่างมาเรื่อยๆ (กำ -*-) หมดงานนู้นมีงานนี้ แถมไอ่ที่ทำไปดันเสียเปล่าซะอีกนะ

เอาเหอะ อย่างน้อยก้อสอบหัวข้อผ่านไปแล้วแหละนะ (ถึงมันจะเน่าๆ เฉียดๆตกก้อเหอะ)

เปเปอร์ซิ่วไปหนึ่ง ขอให้อีกหนึ่งมันผ่านแล้วกัน เพี้ยง จงลง....จงลง................

พักนี้ติดพันทิพอีกแล้ว (ไอ่คำว่าพักนี้ = หลายเดือนแล้ว) คราวนี้เปลี่ยนห้องใหม่ ไปเล่นห้องที่ไม่เคยเล่น ย้ายจากเฉลิมไทย ที่ดีกรีความเมามันลดลงเยอะ หลังจากแยกห้องเป็นเฉลิมไทย - เฉลิมกรุง ย้ายมาเล่นห้องที่มี "คน" มากขึ้น เป็นเรื่องชีวิตๆมากขึ้น แทนที่จะมาลันล้ากันบันเทิงเริงรมย์แต่อย่างเดียว

การเปลี่ยนห้องเล่นอยู่หลายเดือน ทำให้ได้เห็นอะไรๆมากขึ้นเยอะ ก้อไม่ใช่ว่าจะรู้จักอะไรใครเพิ่มขึ้นนักหนาหรอกนะ เราก้อยังเป็น "ผีสิงบอร์ด" อยู่เหมือนเดิมซะส่วนใหญ่แหละ คือ อ่านๆๆๆอย่างเดียว (ถ้าที่ญี่ปุ่นเรียกว่า พวก ROM = Read Only Member) แต่ห้องนี้ตอบมากขึ้นจริงๆนะ ตะก่อนแทบไม่โผล่หัวไปตอบใครเลย เก็บข้อมูลอย่างเดียว

ตอนนั้นที่กระหน่ำตอบมากๆ ก้อเพราะช่วงนั้นเครียดๆ บวกกับเหงาๆด้วย รู้สึกไม่ค่อยอยากอยู่คนเดียว พอเห็นปัญหาคนอื่นมากๆแล้วเราช่วยได้ มันก้อรู้สึกดีนะ คงจะเหมือนกับทุกๆครั้งเวลามีคนมาปรึกษาปัญหาอะไรกับเราซักอย่าง มันจะช่วยทำให้ลืมปัญหาตัวเองไปได้ เพราะเราต้องทุ่มพลังกายพลังใจไปกับการเข้าใจ และ "อิน" กับปัญหาคนอื่น ไม่มีเวลาสนใจปัญหาตัวเองหรอก

ทำให้มานั่งคิดว่า การที่คนเราเล่นอินเตอร์เนตน่ะ เพราะต่างคนต่างเหงารึเปล่านะ ต่างคนต่างมีสิ่งที่ต้องเก็บไว้ในใจ ไม่รู้จะระบายที่ไหน อยากจะมีใครซักคนคอยรับฟัง เวลาอยู่ในอินเตอร์เนต เราจะเป็นใครก็ได้ ที่เราอยากเป็น จะสร้างภาพลักษณ์ให้เป็นยังไงก้อได้ ให้ดีก้อได้ ให้เลวก้อได้ ข้อความที่พิมพ์น่ะ มันตรงกับที่ใจเราคิดจริงๆรึเปล่า ไม่ได้บอกว่าคนเล่นเนตเฟครึอะไรนะ แต่บางทีคนเราอยากจะหลอกตัวเองน่ะ หลอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร หลอกตัวเองว่าเราโอเค เราอยู่ได้ แต่ความจริงมันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้

คนบางคนก็เหงา โลกยิ่งเจริญเท่าไหร่ คนก็ยิ่งเหงามากขึ้นเท่านั้นแหละ มันเหมือนว่าทุกคนบนโลกจะสามารถติดต่อกันได้นะ อินเตอร์เนตเป็นสิ่งมหัศจรรย์ให้เราสามารถคุยกับคนข้ามทวีปได้ มือถือทำให้เราสามารถคุยกับคนได้ทุกๆที่ แต่ไม่รู้ทำไมถึงหาคนที่เข้าใจกันได้น้อยลงทุกที มันเหมือนว่า ทุกคนวางใจคิดว่าไงๆก้อติดต่อกันได้ เลยลืมที่จะสานความสัมพันธ์ในจิตใจให้เชื่อมถึงกันล่ะมั้ง?

ในโลกอินเตอร์เนตได้เจอคนหลายประเภท หลายๆคนเลือกจะแสดงความรู้สึกแบบดิบๆของตัวเองออกมา (ไม่ใช่ซาดิสต์ตบจูบคุณพิศาลอะไรอย่างนั้นนะ) ในชีวิตจริงอาจจะไม่กล้าแสดงออก แต่พอเป็นในเนต กลับแสดงอารมณ์ออกมาได้รุนแรง ชัดเจน เพราะคิดว่า ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครระบุความเป็นตัวตนของเราได้

อินเตอร์เนตทำให้คนรู้สึกเป็นอิสระ มีความเป็นส่วนตัวสูงมาก เราจะไม่เปิดเผยอะไรเลยให้คนอื่นรู้ก้อได้ ไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าคนจะโกหกใส่กัน มันทำให้จริยธรรมของคนเราน้อยลงรึเปล่านะ? การไร้กรอบ บางทีทำให้คนเรากล้าทำในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยคิดว่าจะทำก้อได้

พอทุกคนเป็นอิสระ อิสระที่มากไปในแต่ละคน ก้ออาจจะไปเหยียบเท้าอิสระของคนอื่น สุดท้ายมันก็จะกลับมาที่กฎดั้งเดิมของมนุษยชาติ ตั้งแต่สมัยโบราณกาลเริ่มมีมนุษย์ใหม่ๆน่ะแหละ ต้องมีกฏมีเกณฑ์ มีสิ่งที่เรียกว่าบรรทัดฐาน มีวัฒนธรรม และอื่นๆ เพราะจากความเป็นปัจเจกชน มันได้กลายเป็นสังคม คนเรา ไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป

ไม่ว่าจะเป็นในเนตหรือชีวิตจริง สิ่งสำคัญมันก้อยังเป็น "การเคารพซึ่งกันและกัน" น่ะแหละ อินเตอร์เนตทำให้คนเรามีอิสระทางความคิดมากขึ้นก้อจริง แต่ไม่ได้หมายความว่า เราจะสามารถก้าวก่ายความคิดของคนอื่นได้หรอก การยอมรับเหตุผลของฝ่ายตรงข้าม แม้ว่าเค้าจะคิดเห็นแตกต่างกัน นั่นคือที่สุดแล้ว ของสิ่งที่สุภาพชนเค้าพึงกระทำต่อกัน

จนถึงตอนนี้ เราเปลี่ยนกลับมาเล่นที่บ้านเก่า -- ห้องเฉลิมไทย-- เพราะเราว่ามันเหนื่อยนะ ในการรบกับคน รบกับคนในชีวิตจริงไม่พอ รบกับคนในเนตอีก -"- ขนาดนั่งดูอยู่ห่างๆ ยังปวดหมองเลย ไม่ต้องพูดถึงว่า ถ้ารบซึ่งหน้าจริงๆจะขนาดไหน บอกลา บ๋ายบาย เป็นฝ่ายถอยทัพกลับบ้านดีกว่า เฮ้อออ~~~~

ไหนว่าไม่มีเรื่องเขียนไง ก็ยังบ่นมาได้ตั้งยาว มีสาระด้วยนะเออ อิอิ.........

P/S อุทิศบลอคนี้ให้คนที่ได้รู้จักกันจากโลกอินเตอร์เนตนั่นแหละ ^^

Comment

Comment:

Tweet

มาร่วมด้วยช่วยตกใจที่แกอัพเหมือนกัน
อ่านแล้วเพิ่งรู้ว่าห้องเฉลิมกรุงโอเคเพราะตั้งแต่เปิดมาไม่เคยย่างเข้าไปเลย ไว้ว่างๆ จะเข้าไปซิ่งเล่นเน่อ
ป.ล.สำหรับเราเล่นเน็ตเพราะหนีความจริงเรื่องงานมากกว่าล่ะมั้ง (เหมือนอย่างที่ต้องเล่นเน็ตก่อนเริ่มงานทุกวันไง)

#7 By dajirin on 2007-03-16 09:41

เข้ามายินดีที่สอบหัวข้อผ่านแล้วจ้า โอ๊ยอิจฉา~~
พรุ่งนี้เราก็จะสอบหัวข้อเหมือนกัน (เตรียมตัวโดนจิกเหวอะได้เลย )

เราไม่เคยแก้เหงาด้วยการเล่นเน็ตแฮะ รู้สึกเหมือนยิ่งเล่นยิ่งหดหู่อ่ะ (เหมือนเวลานั่งดูทีวีแก้เซ็ง แต่มันดันดูดความมีชีวิตชีวาไปจากตัว)
หลักๆ คือใช้หนีจากความจริง (เรื่องงาน & ปัญหาล้านแปด) มั้ง
-Joice-

#6 By joice and bo on 2007-03-16 00:40

ผีมันเข้าล่ะมั้ง ^^"

เออ แต่จิงนะ เนทมันเป็นที่สาธารณะ บางทีพูดอะไรก็อยากจะเซฟตัวเองไว้ก่อนว่ะ ถูกแฮะ บางทีต้องปั้นแต่งซะหน่อย

แกไม่ได้เป็นเนทไอด้อล แต่ก้อเกือบๆแระ ขอลายเซ็นหน่อยค่า~~~พี่จิบิ ฮ่าๆๆ

#5 By Kronos on 2007-03-15 23:53

เราก็เชือ่ว่า
คนที่เล่นเน็ตเหงา
คือเด๋วนี้คนมีโลกส่วนตัวเยอะอ่ะเนอะ

#4 By -pd- on 2007-03-15 23:43

มาช้อคเห้นแกอัพ อะไรดลใจเมิงหว่า?

ส่วนตัวกุว่า คนในเนทเฟคๆน่ะมีเยอะ (กุเห็นมาเยอะ 55) อย่างอ่านบลอคหลายคนกุยังว่าเลย แม่งเฟคให้ตัวเองเป็นคนดีเปล่าหว่า ฮ๊าฮา พูดแบบนี้เพราะกุก็เป็น ไม่ใช่แบบพวกแดะสร้างภาพเป็นเนทไอด้อลนะ หมายถึงเวลาเขียนบลอคบางทีกุก็วางตัวดีในระดับนึง ส่วนตัวกุคิดว่า เนทมันเป็นที่สาธารณะว่ะ เพราะงั้นมันเลยต้องปั้นแต่งตัวเองเสียหน่อย
ส่วนเล่นเนทเพราะเหงา เออตรูก็เป็นช่วงนี้ว่างมั่กๆ ไม่ค่อยชอบตัวเองที่หมกมุ่นกับเนทเท่าไร แต่มันก็เลิกไม่ได้ อ่ากก มาสับสนในบลอคแกว่ะ
สุดท้ายกรูดว่า ถ้ามันเคารพซึ่งกันและกันได้ เกรียน หรือการทะเลาะกันในเนทคงไม่เกิดขึ้นหรอก ซึ่งแน่นอนกุว่ายากนะ 55

#3 By chibi on 2007-03-15 23:40

เห็นด้วยกับคำกล่าวที่ว่า "การเล่นอินเตอร์เน็ตเพราะต่างคนต่างเหงา"
อาจจะมีส่วนอยู่บ้างครับ

และการเคารพซึ่งกันและกันก็ใช่ว่าจะมีเฉพาะในเน็ตชีวิตจริงก็ต้องมี

#2 By มวยไทย on 2007-03-15 23:29

อินเตอร์เน็ตมันกว้างมาก แต่ขอบเขตของแต่ละคนก็ไม่เท่ากันอีก

#1 By meddlesome_ on 2007-03-15 23:25